Annjong!

W mordę jeb, w kiblu wciągaj towar.
Patolstwo, matka dziwka, kilku ją rucha w salonie. Nie znam ojca, wolał młodszą dziunię z silikonami. Wciągam towar i piję. Mordę Ci obiję.

To, jak wiele przeżył w dzieciństwie, zdecydowanie odbiło się na jego dorosłym życiu. Mówiono, że jest skryty i tajemniczy, bo taki w istocie był, przed nikim nie chciał się otworzyć. Zakładał maskę ironicznego chłopaka, który na dystans trzyma każdego. Nazywali go posągiem, bo często myślał. Nie mówił - patrzył. Obserwował ludzi, nie wiedząc nawet, że powstawały o nim legendy. Interesował się pracą nad sobą, zmianą tego, co uważał za wymagające zmian. Przyjaciele znali go, jako tego roześmianego chłopaka, z poczuciem humoru, kreatywnego, pracowitego i przede wszystkim bardzo pomocnego. Nigdy nie udawał przy nich kogoś innego, bo nie musiał tego robić, nie mieli zamiaru wykorzystywać jego dobroci, a ktoś, kogo nie znał, mógłby to robić. Stronił od oceniania, ale miał wiele doświadczeń. Dzieciństwo bez miłości nauczyło go, że sam powinien umieć kochać i potrafi kochać, niezwykle. Nie lubi rozmawiać o uczuciach, gdyż jest zawstydzony, kłamstwa, bycia oszukiwanym.

Kim Jongin

dwudziestoczteroletni student wydziału wokalistyki, 

opiekun niewidomego.

tak naprawdę go kocha.

karta z innego bloga. moja.